पाकेको फल

" खोलेर झ्याल बाहिर हेर्दा रमाइलो देखियो , चरीले दियो प्रेरणा यस्तो कविता लेखियो "




पाकेको फल खोज्दछ चरी

चुच्चाले ठुँगेर

हाँगा मा हाँगा घुम्दछ चरी

बगैंचा डुलेर

पाए ता खान्छ क्या मिठो गरी

रसैमा भुलेर

म पनि चाख्छु त्यो रसभरी

कविता गुनेर

"उडान"

फैल्याई पखेटा आँट्दछु
उड्नलाइ गगन ताक्दछु
फर्फराई हावामा बिलाउँछु
मन र गगन मिलाउँछु
धमिलो हुन्छ घाम जब
मधूरो लाग्छ साँझ जब
वर्षातले मौसम रुझेको बेला
ताराले आकाश सजेको बेला
हावामा हुन्छन् प्रेमीहरु
रहर हुन्छ मलाई पनि
फैलाई पखेटा उड्छु अनि

"झरी"

आज झरीले के भन्छ , प्रेमको बर्खामा रुझौं भन्छ / म नबर्शी कहाँ मान्छु र , म पनि त बादल हूँ , शायद पागल हूँ / 

मौनता

मौनताको कुनै अर्थ छैन तर मौनताको पनि आफ्नै उद्यस्य हुन्छ , इच्छाहरु हुन्छन् / लाटो होइन तर गम्भिर हुन्छ , मौनताको आफ्नै भावनाहरु हुन्छन् / फुट्दैन बोल तर आत्म गन्थन त अविरल चलि नै रहन्छ / खहरे झैं सुख्खा र उजाड देखिन्छ तर मौनताको आफ्नै प्यास हुन्छ , बगिरहने इच्छाहरु हुन्छन् / शांत हुन्छ र नाङ्गो देखिन्छ , फेरि कहिल्यै नबग्ने मरुभूमी देखिन्छ तर मौनताको आफ्नै धार हुन्छ , किनारहरू हुन्छन् / न फुट्ने मूल छ न टुंगिने सागर छ तर मौनताको आफ्नै श्रोत हुन्छ , गन्तव्यहरु हुन्छन् /

......

खुश नज़र आता
मैं मुस्कुराता हुआ
काश तू होती
रूबरू बैठी
यूँ तो दिल झूमता है
जब ख्वाब बनती हो
आँखे बंद करता हूँ
तुम ही नज़र आती हो
ये मेरा है मानना
तू हकिकत है
गर तू न होती ,
मेरी सांसे कैसे चलतीं ?
समंदर सी आँखे तेरी
लेहरों मैं बेहता मै
प्यार तेरा है दवा
वरना वीमार मैं न होता ?
मिठी सी एहसास होती
तू जो पास होती
दूर है तो गम है
आँखे भी नम है
एक मगर एहसास ही
काफ़ि है तेरे इश्कका
मेरे वेवजह मुस्कुरानेका

....

प्यार तिम्रो सुवाष हे !
आनन्द अपार बग्छ रे
कपाल कालो केशिका
बुन्छ प्यार रेशिका
नज़र डुल्छ कोष - कोष
नदेखे कहाँ हुन्छ होश
मलाई गन्ध तान्दछ
नभेटी कहाँ मान्दछ
म तृष्णाको खडेरी झैं !
फुलेर सुक्न दिन्न है
प्यारको बगैंचा यो
बनेर मौरी फुल्ने भो 

ऐना

ऐना हेर्छु , ऐनामा अर्को म देख्छु 
ऐना यत्र तत्र 
म थुप्रै छु , तर म एउटै हूँ !!!